Sobota na Inside Seaside 2026. Relacja

Moją uwagę wzbudził przede wszystkim szwedzki GOAT. Był to bodaj dopiero ich drugi występ w Polsce i, mimo że jestem etatowym bywalcem katowickiego OFF Festivalu, to za nic nie pamiętam, bym uczestniczył w koncercie grupy w tymże miejscu w 2013 roku. Zapowiadało się więc na nadrobienie tego (giga) przeoczenia.

Rzadko kiedy wysokie oczekiwania idą w parze z satysfakcją, ale nie będę się krygować: GOAT było genialne. Oko cieszyła scenografia i przepiękne, dopracowane stroje, a rozbudowany skład pozwalał na to, by w pełni zaprezentować każdy dźwiękowy niuans muzyki ansamblu. Osobiście najbardziej przyciąga mnie w GOAT gra sekcji rytmicznej. Inspirowany afrobeatem, ale jednocześnie miejski w posmaku groove na 70 minut z hakiem zawładnął salą. Zakwasy to pikuś — tańcząc w transie pod sceną zacząłem realnie obawiać się odnowienia kontuzji. Rozmyślania te szybko jednak popadły w niełaskę, bo siłą grupy jest to, że ta trafia w samo serducho, a wszystkie troski stają się nieważne. Serwując ciepłe i egzotyczne dźwięki z tak dużą intensywnością i lekkością, wspomagane zwiewnym tańcem i naprawdę przepięknymi żeńskimi wokalizami, zespół dał sztukę z gatunku tych odbywających się poza konkretnym miejscem i czasem. Oddając się pląsom większym i mniejszym w tej nieznanej, pełnej kolorów, poszanowania dla różnorodności i pochwały radości krainie naszła mnie myśl, że mógłbym w niej pozostać. Na zawsze. Chociaż nie widziałem wszystkich artystów zaproszonych na Inside Seaside, do tego w piątek byłem nieobecny, to myślę i jestem przekonany, że GOAT dali najlepszy koncert festiwalu.

GOAT

Schodząc (ale nie całkiem) na ziemię i przywracając chronologię, moją festiwalową sobotę otworzyło łódzkie Snakes Snakes Snakes. I tutaj też byłem pewien, że będzie dobrze, a było jeszcze lepiej. Wreszcie, na większej i dobrze nagłośnionej scenie, udało się grupie uzyskać mięsiste, oparte na przepysznie zgruzowanym przesterze basu brzmienie. Garażowa psychodela w wydaniu bardzo energetycznym, ale też pełnym melodii i tzw. brzmieniowych smaczków. Zespół chwalę od początku jego drogi, bo już w tym momencie jest to w pełni ukształtowana grupa, więc tym bardziej cieszy, że z jej porywającą propozycją mogła zapoznać się nieco szersza publika. PS: nowy utwór zwiastuje utrzymanie tendencji tworzenia gitarowych bangerów.

Opus Kink

Dopisany do line-upu w ostatnim momencie, bo grający zamiast grupy Maruja zespół Opus Kink przedstawił fuzję dwóch światów. Pierwszy z nich to klimatyczny, przepełniony miejskimi opowieściami i na wpół prawdziwymi legendami post-punk. Drugi to knajpiany, owity papierosowym dymem jazz, który dzięki partiom instrumentów dętych pierwszą z wymienionych narracji wzbogacał i dodatkowo podbijał. Ta dość oryginalna, bo skąpana w gotyckiej czerni mieszanka, była strzałem w dziesiątkę — szczególnie w kontekście wspomnianego zastępstwa. Muzycy wykorzystali swoją szansę w 100%: zagrali bardzo klimatyczny, pełen pasji i jednocześnie przemyślany pod względem dramaturgii koncert. Moim zdaniem publika niczego przy tej zamianie nie straciła, a raczej zyskała: jakość i profesjonalizm.

Trochę wyprzedzę fakty i znów pobawię się chronologią. Tego ostatniego, tzn. profesjonalizmu, było z kolei nieco zbyt dużo na scenie podczas występu gwiazdy wieczoru, czyli Editors. Grupa z ogromnym stażem, umiejąca dawkować napięcie, ale też dozująca emocje w dość… przemyślany sposób. Technicznie nie ma się więc w ich przypadku absolutnie do czego przyczepić, szczególnie że i setlista była dość zróżnicowana, ale po tych wszystkich poprzednich muzycznych namiętnościach zaserwowanych tego dnia, w tak dużym tłumie trudno odnaleźć było mi w tym występie coś, na czym dłużej zawiesiłbym oko (i ucho). Porządnie, ale bez błysku.

Kneecap

Spokojnie, to nie wszystko! Nie zapomniałem o irlandzkiej sensacji, czyli Kneecap. Trio postawiło na czystą, nieskrępowaną zabawę i przyznam, że pod względem energii twórczej był to zdecydowanie lepszy i bardziej angażujący koncert niż na OFFie w 2025 roku. Może też dlatego, że materiał z ostatniego albumu bardziej mi leży niż ten z debiutu, a przypuszczalnie przyczyną mógł być faktyczny dobry humor wylewający się ze sceny w trakcie odgrywania poszczególnych utworów. Oczywiście polityki też nie zabrakło, ale i dobrze, bo przecież z tego również Kneecap jest znany. Poziomem dopisała publika, skandująca poszczególne fragmenty i bawiąca się w najlepsze. Dobre, rave’owo-narkotyczne granie zawsze w cenie.

Jeden dzień, kilka koncertów, a emocji, co mam nadzieję czuć po powyższym opisie, naprawdę masa. Taki był mój tegoroczny Inside Seaside.

Snakes Snakes Snakes

Odkryj więcej z Hałasy i melodie

Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.